FC RIA   -   ROOSTEREN                     20.03.2010

2 – 2   (0 – 2)

Met goede moed werd in Nieuwstadt afgetrapt voor de wedstrijd tegen het lokale FC Ria.
Het geschonden blazoen moest worden opgepoetst, daarvan was zich het keurkorps van coach Theo terdege bewust. Het spelaandeel in het eerste kwartier bood voldoende houvast om in die opzet te slagen. De thuisploeg combineerde op het oog wat vlotter, leek ook iets beter georganiseerd, maar Roosteren toonde zich daadkrachtiger in en rond de vijandelijke zestien.
Wim, “de Witte oet Beech”, penetreerde, zoals alleen Wim dat kan en bediende Albert van de Gazelle. Deze had zichzelf in een schier uitzichtloze positie gemanoeuvreerd, maar wist de bal met een onwaarschijnlijke tip-in langs de verbouwereerde doelman te frotten: 0 – 1.
Jo, die kort daarvoor onterecht werd afgefloten voor buitenspel door thuisfluiter Math, liep nogmaals op een lange bal, verzonden door Bèr. Het leek wel of hij werd achternagezeten door een zwoele pater, want met een ultieme sprint wist hij de bal vóór de zijlijn te bereiken en te controleren. Zijn voorzet werd op waarde geschat door de prima meegelopen zender Bèr, die de bal stoppende meenam en afdrukte, 0 – 2
Gezien de spelverhoudingen op dat moment een geflatteerde voorsprong, want ook FC Ria had zeker haar mogelijkheden gehad. Met deze fortuinlijke tussenstand werden de kleedlokalen opgezocht én gevonden!
In de rust bracht de bondscoach zichzelf binnen de lijnen voor Albert, die nog steeds beide benen in de knoop had van zijn succesvolle doelpoging.
FC Ria drong met wat meer elan aan en dat resulteerde in de aansluitingstreffer én de gelijkmaker. Het eerste doelpunt was een frommelgoal, maar het tweede een juweeltje, vergelijkbaar met het fabelachtige doelpunt van SC Susteren vorige week.
In de laatste minuut had Jo alsnog het winnende doelpunt op de schoen; hij anticipeerde weliswaar goed op een terugspringende bal (Marc had de bal met een mooie curve in de hoek geplaatst, maar via de graaiende handen van de keeper én de paal caramboleerde de bal terug in het vijfmetergebied), maar stond hij zeker niet in balans toen hij wilde afwerken. De te zacht geraakte bal haalde de doellijn niet, zodat FC Ria het gelijkspel kreeg dat het op basis van het spelaandeel ook verdiende.
Troost vond men in de stijgende vormcurve, het kan de komende weken alleen nog maar beter gaan.

ROOSTEREN – SPORTCLUB SUSTEREN                                                   13.03.2010

1 – 5  (0 – 2)

De kop is er af, de eerste match is gespeeld en meteen een memorabele! Met 1 – 5 klop gekregen van onze oosterbuur, diezelfde die we vorig seizoen nog versloegen met respectievelijk 4 – 0 thuis en 1 – 2 uit. Precies 11 spelers stonden te trappelen om aan het nieuwe seizoen te beginnen. Tegenstander Susteren, reeds 3 partijen in de benen, bracht liefst 18 actievelingen mee. Hiermede zijn enige verzachtende omstandigheden verklaard; gebrek aan mankracht en aan spelritme liet zich gelden. Gek genoeg ging de eerste helft gelijk op, sterker, Roosteren creëerde de beste kansen: Jo liep gekruist op een prima steekpass van Theo alleen af op de uitkomende keeper, maar schoot helaas tegen deze op, daar waar hij hem mogelijk beter had kunnen omspelen…, Theo schoot bekeken buiten bereik van de goalie op de paal en kopte uit een voorzet-op-maat van Marc rakelings over. Nogmaals Jo verlengde met zijn kruin een lange bal van Bèr op de kruising. Susteren toonde zich vele malen effectiever door 2x het geschutter van Roosteren af te straffen. Aan het eerste tegendoelpunt ging een blinde opbouwpass van achteruit, gevolgd door een onnodig weggegeven corner vooraf. De tweede goal van de gasten ontstond uit een knullig verspeelde hoekschop voor de thuisclub; daar waar door onze koppers een strakke bal voor de pot werd verwacht, werd gekozen voor de korte variant, die fataal balverlies opleverde, een counter én een diagonale streep van ongekende schoonheid. Derhalve, 0 - 2 ruststand.
Na de thee nog 2 wapenfeiten uit Roosters perspectief: een fraai geplaatst schot van Marc en de ere- treffer van Bèr, na een goede combinatie met Theo.
Susteren heerste en kon naar believen door onze linies snijden. Roosteren figureerde slechts in dit eenzijdig opgevoerde drama! Allen grossierden in foutpasses en foute keuzes, alleen keeper Theo stond zijn mannetje met enkele prima reddingen én het (klemvast) stoppen van een strafschop.
Twee bepalende middenvelders speelden een wedstrijd binnen de wedstrijd: de een betichtte de ander van te solistisch spel, de ander beschuldigde de een van het niet meeverdedigen. Beiden één punt!
Zaterdag 20 maart kan eenieder de bittere nasmaak wegspoelen bij FC RIA, met verzorgder veldspel én een betere verstandhouding. Mogelijk keert dan ook de humor weer terug!

ROOSTEREN   -  FC RIA                                          21.11.2009

8 – 1

Wederom 15 getrouwen waren afgelopen zaterdag aanwezig op Sportpark De Heilige Kamp voor de thuiswedstrijd tegen streekgenoot FC RIA. Het is verheugend te constateren dat er wekelijks zo´n prima opkomst is, dat is ook wel eens anders geweest. Blijkbaar is de sfeer en de onderlinge kameraadschap groot; zelfs de geblesseerden laten zich geregeld zien, zo stonden vanmiddag Rob Simons en Hans Puts langs de lijn. Hans verkoos ons partijtje boven een bezoek aan zijn vriendin. Nu is het zo dat Hans geen vriendin heeft en bovendien was ze niet thuis! Onder de afwezigen 2 spelers die niet gauw een wedstrijd laten schieten, Paul Leurs en Sjra Streukens. Paul moest de nieuwe directiesecretaresse inwerken (zie enige verslagen geleden…) en Sjra was van een trap gevallen, bij het onkruid wieden. Al met al spreken we momenteel van een spelersgroep, bestaande uit 18 – 20 liefhebbers, die dus met enige regelmaat willen ballen.
Ron Pustjens, Bèr Puts, Marc Smeets en Thei Simons waren aan hun reservebeurt toe. Dat is de consequentie van een goede opkomst: elke derde match sta je er geheid naast! Nu hadden Marc en Theo een zware sponsoravond/-nacht in de benen, dus die hadden hooguit voor één helft energie, maar Ron en Bèr barstten van dadendrang. Daarnaast had Theo last van gevoelige banden; deze had hij fietsend op weg naar zijn werk tot tweemaal toe lek gereden…
Moet gezegd dat FC RIA niet in haar sterkste bezetting aantrad, 4 bepalende spelers werden node gemist. Daarentegen verkeerde Roosteren in de luxe 2 goalgetters, 1 middenveldstrateeg en 1 genadeloze back op de bank te laten plaatsnemen en met de volgende, uitgebalanceerde opstelling te komen: doel: Theo van de G.; achterste lijn: Hub H., Ad T., Wim D. en Jack N.
Middenrif: Henri D., John R. en Jos C. Frontlinie: Jo K., Jack G. en Albert van de G.
Vanaf de aftrap nam Roosteren het initiatief en zetten zij hun opponent vast op eigen helft. Al na enkele minuten bood zich de eerste doelkans aan. Albert draaide zich in de linkerzone vrij en stiftte de bal voor de goal. Omdat een verdediger de bal miste, had Jack pardoes een vrij schootsveld. Hij haalde vernietigend uit, maar de bal leek als een magneet aangetrokken te worden door de keeper van De Nuujsjtadt. Ook de volgende dikke kans was voor Jack. Een vanaf rechts teruggelegde bal schoot Jack in op de lange hoek, maar ook hier bracht de goalie redding, met een spagaat, die op de turnmat niet zou misstaan. (als onze Hans deze beweging had gemaakt, zou hij wellicht zijn ingescheurd tot aan zijn adamsappel…).
Driemaal is scheepsrecht: het derde schot van Jack trof doel, wederom voorbereid vanaf rechts, 1 – 0. John, de Demi de Zeeuw van Roosteren, was de architect van menig uitstekend opgezette aanval, met uitgekiende balletjes diep op Jo, die naar hartenlust kon draven. Er lag telkens zoveel (vrije) ruimte achter de linksback van FC RIA, dat de rechterkant veelvuldig werd gezocht. Een combinatie tussen Jack en Jo, bracht laatstgenoemde oog in oog met de “vijandelijke” keeper en dit keer faalde Jo niet: 2 – 0. Drie minuten later konden de rood-wit- gestreepten weer juichen, nu vond Jo Jos in kansrijke positie voor het doel. Met dit soort opgelegde kansen weet Jos wel raad: 3 – 0. Roosteren´s vierde treffer was een kopie van de vorige, zowel in voorbereiding, als in afwerking. Tussendoor had FC RIA de 3 – 1 gescoord uit een voortreffelijk uitgespeelde counter. De meegesprinte libero haalde verwoestend uit, de bal verdween door de vingers van Theo in het dak. Wij zagen de treffer eveneens door de vingers! Het slotakkoord van de eerste helft was voor John, die met een formidabele volley het net deed bollen, 5 – 1 ruststand.
Na de thee diverse omzettingen. Hub had al plaatsgemaakt voor Ron, hij viel uit met een spierblessure. Toen Hub hoorde dat de Servische wonderdokter van o.a. van Persie en Lovre voor een vakantie in Thailand zou verblijven, heeft Hub meteen voor 3 weken geboekt…, tussen de Thaise massages en rijsttafels door kan hij zich door haar laten behandelen.
Jos zakte een linie, om Jack N. te vervangen, hetzelfde deed Jack G., om Jos´positie over te nemen. Voorin namen Marc en Theo de plekken in van Albert en Jack G. Henri ging spelen op de positie van Wim, John schoof naar rechts en Bèr ging centraal op het middenveld spelen. De patronen van de eerste helft vielen wat weg, door de vele wisselingen en de gretigheid van m.n. onze backs, om ook offensief te voetballen. Theo S. bewees maar eens temeer snel het gaatje te zien, hij strafte een verkeerde uittrap resoluut af: 6 – 1. Vervolgens stond hij op de juiste plek om de 7 – 1 binnen te tikken; Jo kon na zijn felste spurt de bal nog net met de borst vóór de inkomende libero meenemen en voortrekken. De mooiste treffer van de namiddag kwam van de voet van John. Bèr had John met een listige pass vrij voor de keeper gezet en John had de hoek voor het uitkiezen. Tot ieders verbazing gooide John er eerst nog een Dubbele Rietberger, gevolgd door een Axel uit, alvorens met rechts uit te halen. De bal plofte mooi in de verre hoek, 8 – 1.
Scheidsrechter Thuur, die blijkbaar voor de invallende duisternis thuis hoorde te zijn, floot wat vroeger af, een van de schaarse fluitsignalen überhaupt, want hij liet enkele duidelijke overtredingen aan weerszijden zonder inmenging doorgaan. Jack N. vlagde een foutloze tweede helft, in deze vorm had hij afgelopen woensdag natuurlijk in het Stadion Parc des Princes moeten assisteren, Jack zou de handsbal van Henry natuurlijk hebben geconstateerd. Ook in de derde helft, in onze eigen knusse kantine, veel beleving bij de spelers, lekker lachen en een potje bier drinken. Volgende afspraak: zaterdag 28/11, thuis tegen SHH Herten.  

SUSTEREN   -   ROOSTEREN                                  14.11.2009

1 – 2

In het weekend van de WK-kwalificatie play-offs stond er in Susteren ook een beladen duel op het programma, de veteranenklassieker Sportclub Susteren – RKVV Roosteren. Een match die altijd op het scherp van de snede wordt uitgevochten, geheel in de gedachte van wijlen Rinus Michels: “voetbal is oorlog”.
Vijftien old soldiers hadden zich gemeld aan het front. Coach Theo Simons had vanwege een sollicitatiegesprek bij N.E.C. Nijmegen de verantwoordelijke leiding tijdelijk overgedragen aan Marc Smeets. Marc was belast met het aanwijzen van 4 reservespelers, niet direct de leukste kant van het assistent-trainerschap. Jack Nijs, John Rooijen, Albert van de Gazelle en Jos Cremers waren het haasje.
Paul Leurs begon niet geheel okselfris aan de wedstrijd, hij voelde zich wat grieperig. Een aantal symptomen wees op de Mexicaanse griep; hij had burrito´s gegeten, die hij met een paar flesjes Corona had weggekloekt, terwijl hij de biografie van Hugo Sanchez las, met op de achtergrond de vrolijke deuntjes van Los Lobos…
Ook Jack Golsteijn was licht gekwetst, zijn linkerknie had al de hele week opgespeeld. Toen Jack zijn huisarts had geconsulteerd, luidde diens diagnose: vroeg intredende ouderdom. “Dat kan niet”, repliceerde Jack, “mijn rechterknie is net zo oud en daar voel ik niets…”
Henri Dols had zich op het laatste moment afgemeld; hij koos voor een andere ontspanning: vissen. Toen hij met zijn visgerei klaar voor vertrek stond, vroeg Jacqueline: “Heb je wormen?” Henri antwoordde: “Ja, maar ik ga toch!”
Jo Keltjens was eveneens gekwetst, aan zijn ego. Iemand had gezegd dat-ie niet kon voetballen en Jo kan de waarheid niet altijd verdagen…
Met het volgende basis-team trad Roosteren in het strijdperk: Doel: Theo van de Gazelle; achterhoede: Hub Henckes, Paul Leurs, Sjra Streukens. Ron Pustjens; middenveld: Wim Demandt, Albert Puts, Ad Theuwis; voorhoede: Jo Keltjens, Jack Golsteijn, Marc Smeets.
Na wat aftasten, kwam de wedstrijd na 10 minuten los. Roosteren had een licht overwicht wat resulteerde in een aantal kansen. De dikste kans op de openingstreffer had Jo, die zich na een uitstekende 1-2 combinatie met Jack, lanceerde en vrije doorgang had. Oog in oog met de goalie van Susteren haperde de trekker van Roosteren´s snelste wapen. Jack had na een voorzet van Jo ook een schietkans, maar zijn halfvolley werd door de keeper gekeerd. Wederom Jack was dicht bij een doelpunt met een ziedend schot dat op de vuisten van de doelverdediger uiteenspatte; de rebound werd door de attent meegelopen Ad over gekopt.
De verwachte 0 – 1 kwam ietwat gelukkig tot stand. Bèr had Jo met een briljante pass over de rechterzijde weggestuurd. Jo zag Jack met een ferme sprint positie kiezen richting tweede paal. De op Jack bedoelde voorzet zeilde over alles en iedereen in het kruis van de verre paal, tja, ook dit soort doelpunten tellen!
Deze minimale voorsprong namen we mee naar de onderbreking. In de rust, onder het genot van een bekertje ranja, werd collectief meegedacht over het inbrengen van de wisselspelers.
Het elftal werd flink door elkaar gehusseld: Albert van de Gazelle nam de spitspositie over van Jack, John viel in op rechtshalf, zodat Wim verhuisde naar de liberopositie van Paul; Ad maakte plaats voor Jos, datzelfde deed Hub voor Jack Nijs. In de tweede helft werd een stormloop van Susteren verwacht, maar de achterhoede gaf weinig weg en de middenvelders bleken enorm balvast.
Een subtiele steekpass van Bèr zette de sneaky uit de rug van de linksback gekropen Jo vrij voor de keeper; ditmaal nam Jo de bal met rechts aan en drukte hij met zijn linker af: 0 – 2.
Sein voor Susteren om va-banque te spelen. Bij het uitverdedigen werd Wim enigszins onreglementair gestuit, waardoor Susteren de aansluitingstreffer kon produceren, 1 – 2. Susteren ging nu vol voor de gelijkmaker en die viel 10 minuten voor tijd. Gelukkig en terecht werd dit doelpunt afgekeurd wegens buitenspel, compliment voor de scheidsrechter, die correct en onpartijdig floot. Jo, die gaandeweg de tweede helft geïrriteerd raakte (?), ruimde de laatste 6 minuten nog het veld voor Paul, ook om de 1 – 2 te consolideren. Keeper Theo dook als een panter naar een geplaatste bal, maar omdat-ie de bal nog niet klemvast had, moest hij nogmaals duiken…, dit ging haast in tijgersluipgang, zag even kolderiek uit, maar hij had ´m!
De overwinning was binnen en gezien de kansenverhouding ook wel verdiend.
Komende zaterdag onze vrienden van FC RIA op bezoek, wederom een titanenstrijd, want zij wisten onlangs Dieteren op een gelijkspel te houden. Aanvang 15.00 uur, live op SBS6 vanaf 14.15 uur.

ROOSTEREN – DIETEREN                  31.10.2009

2 – 4

In het weekend van de Klassieker, Ajax – Feyenoord, stond er in de veteranenklasse Land van Swentibold eveneens een Topper geprogrammeerd, nl. Roostere – Deetere. Elke ontmoeting levert een titanenstrijd op, misschien niet altijd hoogstaand voetbal, maar in ieder geval spektakel. Beide elftallen propageren aanvallend voetbal, zowel Roosteren als Dieteren speelt met de wil om te winnen, nee, gezapig gaat het er niet aan toe. En gewelddadig al helemaal niet, in het veteranen voetbal geen doodschoppen en/of elleboogstoten. Veteranen hebben het niet achter hun ellebogen, hooguit op hun heupen! Bij Dieteren enkele nieuwe gezichten en dat had niets te maken met Totally Makeover…
In het voorjaar, in Susteren, eindigde de wedstrijd in een 4 – 3 overwinning voor Dieteren, maar de mannen van coach Theo zonnen op revanche.
Deze revanchegevoelens kon Roosteren na 20 minuten gerust laten varen, Dieteren had na enkele vlijmscherpe counters driemaal genadeloos toegeslagen. Telkens ging hier ergens onnodig balverlies aan vooraf en toonde Dieteren zich meester in de omschakeling. Hiermee is dan ook meteen de doorslaggevende factor onderstreept: Dieteren benutte de omschakel momenten resoluter door niet alleen sneller te handelen, maar ook meer en nuttiger te lopen zonder bal. Bèr, een van onze spelbepalers, voelde zich verantwoordelijk om wat nadrukkelijker controlerend te spelen, waardoor onze andere strateeg op het middenveld, John, wat kwam te zwemmen tussen de balvaste en “lauffreudige” middenvelders van de tegenpartij. Ook voorin wisselden de spitsen van Dieteren veel van positie, Henry en Paul hadden er hun handen aan vol. Toch was er ook voldoende dreiging van Roosteren zijde, maar pas na de 0 – 3 wist de thuisclub het net te vinden. Een dieptepass van John bereikte Jo, die vervolgens de bal hard en strak voortrok op de inlopende Albert, die op zijn beurt vernietigend uithaalde. Nog geen 2 minuten later een zelfde scenario, maar helaas kwam Albert een teenlengte tekort om de juiste richting te geven aan de bal. Ad, vandaag centraal in de spits geposteerd, hielp onbedoeld nog een vrije schop kans om zeep, door een voor de instormende Paul opzij gelegde bal op te eisen en te missen. Ook Jo had een vrije kopkans na een fluwelen voorzet van Hub, maar kopte met gesloten ogen. (dat is een van de bijwerkingen van het griepvaccin…).
Na de thee Theo Simons voor Ad en Sjra op de plaats van Hub. Ofschoon er met algemene stemmen was afgesproken niets meer weg te geven, viel de 1 – 4 als een mokerslag binnen. Roosteren kon hier nog één doelpunt tegenover stellen, uit een corner van Bèr volleerde John de half uitverdedigde bal knap tegen de touwen. Theo had pech bij een duik kopbal; iemand die met gevaar voor eigen leven zó de zwaartekracht trotseert, had eigenlijk wel een doelpunt verdiend, maar helaas, net naast. Vervolgens konden beide keepers zich nog van hun beste kant laten zien, door fabuleus te reageren op schotpogingen; onze Theo vd G. voorkwam met reddingen een grotere nederlaag en dat zou het wedstrijdbeeld volledig op de kop hebben gezet. Een terechte winst voor onze Dieterse vrienden, die op de beslissende momenten net iets meer in huis hadden en dat door een grotere portie wilskracht ook afdwongen.
Zaterdag 7 november een volgende derby, op de Hei wacht ons de confrontatie met de S. en S.-Boys.

ROOSTEREN   -   S.V.H.’39                                              24.10.2009

3 – 3

Precies 11 spelers stonden aan de aftrap voor de voetbalpot tegen onze vrienden uit Herkenbosch. S.V.H.’39 is een sportieve sparringpartner, zowel in de wei, als in de boxring, dat zal onze spits Mark Tyson beamen. Onderlinge partijen verlopen bijzonder sportief, met over het algemeen Roosteren aan de voordelige kant van de score.
Thuur hees zich in de keeperstrui, bij absentie van zowel Theo van de Gazelle, als Hans Puts. De licht gekwetste Theo Simons hanteerde de scheidsrechterfluit. Onze achterhoede werd gevormd door Ron Pustjens, Wim Demandt, Sjra Streukens en Jack Nijs. Op het middenveld bestond onze formatie uit John Rooijen, Bèr Puts en Jos Cremers. In de aanvalslinie waren Jo Keltjens, Mark Smeets en Albert van de Gazelle geposteerd. Ron was gewoon aanwezig, ondanks de smeekbede van Johan Derksen, de redactie van VI te komen versterken.
Opvallende afwezigen, elk met opgave van persoonlijke omstandigheden, waren Theo van de Gazelle, Henri Dols, Ad Theuwis, Rob Simons, Hub Henckes, Paul Leurs, Jack Golsteijn en de langdurig geblesseerde Hans Puts.
Theo (vdG), Henri en Ad benutten de herfstvakantie voor een korte Break met hun gezinnen; de kids van Ad wilden graag gaan zwemmen, terwijl Ad zelf het liefst een balletje wilde slaan, er werd een compromis gevonden in een golfslagbad! Hub had een romantisch weekend gepland en Rob ondervond nog steeds veel hinder van zijn slepende schouder blessure, opgelopen in zijn laatste potje bij een te heftig wegwerpgebaar. Paul Leurs zag zich voor een lastige keuze gesteld; voor zijn nieuwe functie moest hij uit 3 kandidates een verse directiesecretaresse kiezen. De eerste sprak vloeiend 5 talen, de tweede was een kei in steno en de derde kon uitstekend uit de voeten met de PC. Het werd uiteindelijk de dame met die dikke tieten!
Jack Golsteijn, nog wat jet-lacherig van zijn trip naar Brazilië en met de verwerking van Jenson Button´s afterparty ledig, had in Rio de Janeiro en Sao Paulo links en rechts wat pandjes gezien die nog een likje verf behoefden, dus die zat thuis offertes te maken…
Niettemin werd er stipt op tijd afgetrapt en de 22 acteurs hadden wel zin in een fijne pot. In de eerste helft golfde het spel danig heen en weer, met de dikkere kansen voor de thuisploeg.
Jo waande zich een hazewindhond op een renbaan, in elke race uitkomend, want keer op keer werd hij met sublieme passes van John of Bèr gelanceerd. Bij een van die splijtende passes verscheen hij gehandicapt voor de S.V.H.-keeper. Gehandicapt in die zin, dat hij doof en blind bleef voor de schreeuwende en knatschvrijstaande Jos. Hier had absoluut het balletje opzij gemoeten, maar Jo besloot zelf af te werken en miste jammerlijk. Ook Bèr kreeg een riante gelegenheid om te scoren uit een afgeslagen corner, maar zijn geplaatst schot werd bij de verre paal door een verdediger van de lijn gehaald. S.V.H. verscheen veelvuldig op onze speelhelft, maar miste wat stootkracht voorin. Met een 0 – 0 tussenstand gingen we rusten. Jo kreeg van René een pleister op zijn bloedende vinger; hij had zich geneden aan een scherpe pass.
Na de thee een zelfde wedstrijdbeeld, alleen waren de onzen wat overtuigender voor het vijandelijke doel. Binnen 6 minuten kiepte de wedstrijd om, drie keer verschenen roodwit gestreepte spelers in de zestien van S.V.H. en 3x was het raak. De 1 – 0 kwam van de voet van Albert, na uitstekend voorbereidend werk van John, Bèr en Mark. De laatste was vanuit de spitspositie gaan hoeken naar links, terwijl Albert deze loopactie kruiste en zich vrijliep.
De voorzet van Mark was hard en strak en Albert tikte eenvoudig binnen. Meteen hierna sloeg Mark wederom toe, ditmaal niet met zijn handen, maar met zijn chocoladebeen (rechts). Een voorzet van de rechterflank schoot hij hard en hoog in de touwen, doelpunt van de week! Ook Jo vond, na wekenlang een parodie op een rechtsbuiten te zijn geweest eindelijk weer eens het netje; hij bekroonde met een felle sprint tussen 2 verdedigers door een fijne steekbal van John. Ook na de 3 – 0 nog volop kansen voor Roosteren, Albert en Mark waren met hun schoten gevaarlijk, maar de Herkenboschgoalie stond z´n mannetje. Bij een counter vond S.V.H. na goed samenspel een vrije man die met een harde knal Thuur kansloos liet, 3 – 1. Roosteren verzuimde verder uit te lopen en S.V.H. geloofde nog in een positief resultaat. Opzichtig balverlies van de verder prima spelende Bèr leidde de 3 – 2 tegentreffer in. Met nog hooguit 2 minuten op het klokje, perste S.V.H. er nog een aanval uit. Een hoge bal, moeilijk te peilen, viel uiteindelijk een beetje ongelukkig op Ron´s schoen, waarmee hij zijn eigen keeper passeerde, 3 – 3. Een laatste dode spelhervatting in de slotminuut leverde bijna alsnog de overwinning voor Roosteren op, maar de knappe kopbal van Mark werd nog van de lijn gehaald. Kwa kansenverhouding een wedstrijd die in 9 – 5 had kunnen eindigen, maar kwa spelaandeel een terechte puntendeling.
Opvallend was de rust die Sjra vanmiddag uitstraalde; normaliter praat hij zoveel dat een aspirientje nog koppijn krijgt, maar nu was hij wat stilletjes. Wim, Bèr en John waren de uitblinkers in een ploeg, die vandaag geen zwakke spelers kende. Dat is dan weer de winst met het oog op de volgende match, thuis tegen Dieteren.

BUCHTEN – ROOSTEREN                           18.10.2009

7 – 0

Jullie sterverslaggever Jo Keltjens heeft de wedstrijd gemist. Daardoor zullen jullie genoegen moeten nemen met een van de reserveverslaggevers (Ron Pustjens). Een moeilijke taak om de begenadigde hoofdscribent te vervangen. Jo heeft een ongekend schrijverstalent en wordt volgend jaar hoogstwaarschijnlijk genomineerd voor de Gouden Griffel. Uit betrouwbare bron is voorts vernomen dat er ook reeds mailtjes gestuurd zijn naar Noorwegen om de commissies van de Nobelprijs te attenderen op dit uitzonderlijke talent uit het Limburgse land.
De opdracht voor de reserveverslaggever is echter simpel, maak een kort, zakelijk en vooral onpartijdig verslag van de wedstrijd. Zo gezegd, zo gedaan.

De selectie voor deze wedstrijd was flink uitgedund. Om uiteenlopende redenen, variërend van een bezoek een de formule 1 race in Brazilië tot en met lichte blessures, volgden de afmeldingen elkaar in rap tempo op in de week voor de wedstrijd. Of had dit toch ook te maken met de kwaliteit van de tegenstander, het mindere weer en de vroeger invallende duisternis. Telt Roosteren wellicht “mooi weer voetballers”? Kootch Theo wist de selectie ter elfder ure toch op sterkte te krijgen door Mark Parren en Har Pustjens op het laatste moment in te vliegen, zij zijn altijd wel in voor een avontuurtje. Kootch Theo was zelf ook licht geblesseerd, hij vervulde de rol van grensrechter, waarover later meer. Het had een haar gescheeld of ook Ad Theuwis had zich moeten afmelden. Hij werd in de ochtenduren verrast door een fikse hagelbui en dat leverde pijnlijke plekken op. Zijn prachtige en ’s zomers in de zon glimmende schedel werd getroffen door meerdere hagelstenen en dat leverde lakschade op. Even werd door enkele medespelers gedacht dat ook schade was ontstaan aan de binnenkant van zijn schedel. Deze gedachten werden gevoed door enkele onduidelijke en onverklaarbare  uitspraken van Ad die betreffende middag. Gelukkig bleek e.e.a. uiteindelijk ongegrond.

Door de vele afmeldingen was de opstelling enigszins ongebruikelijk. Zo moest de reserveverslaggever ook op het veld de positie innemen van Jo Keltjens, de vaste rechtsbuiten. Jarenlang was jullie reserveverslaggever, niet geheel onverdienstelijk, enkel actief in de verdediging en dan voelt de rechtsbuitenplek erg vreemd, een beetje zoals autorijden in Engeland. 
De eerste helft verliep naar verwachting en Buchten liep gaandeweg de rit uit naar een 3 – 0 voorsprong, dit ondanks een constante stroom van tactisch vernuftige aanwijzingen van met name Paul Leurs. De praktische uitvoering daarvan liet soms te wensen over maar de intenties van eenieder waren welgemeend. Roosteren bood kranig weerstand maar Buchten was sterker en wist dit ook uit te drukken in de score. Het enige aanvallende wapenfeit kwam op naam van Marc Smeets. Hij speelde zich knap vrij in de zestien en plaatste een zuivere bal richting de verlaten doellijn. Zijn inzet was niet alleen zeer zuiver maar ook zeer zacht. De reeds verslagen doelman wist de bal te achterhalen. Deze actie was bovendien overbodig aangezien de bal de doellijn waarschijnlijk nimmer zou hebben bereikt.

De rood-witten wisten zich geen raad met de situatie. In de rust was de sfeer dan ook opvallend gelaten. Enkel de geserveerde thee leverde enige discussie op (was het nou mango of bosvruchten). Ook de Kootch wist geen steekhoudende tactische wijzigingen aan te brengen. Mark Parren en Har Pustjens kwamen in het veld voor Ad Theuwis en Jack Nijs, meer van hetzelfde.

De tweede helft bood meer spektakel. Buchten liep weliswaar verder uit, maar dit ging niet zonder slag of stoot (niet al te letterlijk opvatten). Met name de onpartijdige maakte zijn titel niet waar. Veel spelers van Buchten, vooral de nummers 5 en 15, waren zeer zelfverzekerd, meenden dat het gelijk steeds aan hun zijde was en drukten dit ook verbaal veelvuldig uit. Dit bleef bij onze mannen niet onopgemerkt en de nummers 5 en 15 werden geregeld en duidelijk van repliek gediend. De scheids liet zich echter wel beïnvloeden en dat leverde commotie op. Gelukkig waren de nummers 25 en 35 van Buchten afwezig, anders had de wedstrijd zo maar uit de hand kunnen lopen. Op enig moment werd Jack Nijs, hij was weer in het veld gekomen voor Hub Heinckes, bestraft voor het maken van een sliding. De waarneming van de scheids was niet correct. Jack’s actie had meer weg van de eerste meters van een hink-stap-sprong van Olympisch gehalte, ongebruikelijk binnen de krijtlijnen maar wel geoorloofd. Dus de beslissing van de leidsman was niet terecht. Verder ving Mark Parren een speler van Buchten die dreigde door te breken (nr. 5) op met eens fikse schouderduw, mannelijk doch reglementair. Na protest van de nummer 5 werd ook hiervoor gefloten. De speler van Buchten had ook na het fluitsignaal nog fiks commentaar op de actie van Mark. Maar enkele stuurse en vernietigende blikken van rood-witten in zijn buurt deden hem beseffen dat hij toch beter kon zwijgen. Vervolgens versierde Buchten nog een strafschop. Een van de Buchtense voorwaartsen stortte zich ter aarde op een manier waaraan Suarez een puntje kon zuigen. De scheids tuinde erin, vermoedde een zuivere ippon en gaf gedecideerd een strafschop. Na de wazari van vorige week was dit voor de onzen slecht verteerbaar. Bij de duikeling van de Buchtenspeler waren Sjra Streukens en Jack Nijs betrokken. Ze toucheerden de Buchtenspeler beide zeer licht. Normaal gesproken zou dit vergrijp zelfs bij een vriendschappelijke meisjeskorfbalwedstrijd door de vingers worden gezien, doch niet in deze wedstrijd. Ook maakten onze tegenstanders nog een zuiver buitenspeldoelpunt. Dit werd correct gesignaleerd door Kootch Theo die dit kenbaar maakte met een duidelijk vlagsignaal. Zijn signaal werd echter genegeerd, hetgeen de nodige ophef tot gevolg had. Theo maakt in woord en gebaar zijn ongenoegen duidelijk. De scheids ging hier niet op in. Theo stelde vervolgens zijn vlag op niet mis te verstane wijze beschikbaar aan de wedstrijdorganisatie, naar de vlag wordt momenteel nog steeds gezocht. Roosteren kwam begrijpelijkerwijs niet meer aan voetballen toe. Enige wapenfeit was een knappe actie van Har Pustjens die zich van zijn directe tegenstander ontdeed en het doel op een haar miste. Al met al was de sfeer een beetje verziekt, de scheids besloot dan ook wijselijk om het duel met wederzijds goedvinden aan de vroege kant af te fluiten. Dit stuitte ook bij de enige toeschouwer (Hans Puts) op weinig verzet, al leek hij nog te wachten op een nabrander van deze of gene.

De rood-witten zochten met een onvoldaan gevoel de kleedkamer op. Het was stilletjes, verder dan een uitwisseling van standpunten tussen Tuur Niessen en Jack Nijs over de verdedigende opvattingen van laatstgenoemde kwam het niet.
Ook in de kantine, die meer weg heeft van een gedateerde bedrijfskantine van een derderangs Waals aannemersbedrijf dat vlak voor het faillissement staat, werd de gemoedsrust van de Roosteren spelers niet echt beter. Er zat voor ons geen prijs in tijdens de tombola, de bediening was langzaam waardoor de wrange smaak van de wedstrijd niet snel kon worden weggespoeld en ook culinair kwamen we niet geheel aan onze trekken. Vooral de hoeveelheid viel tegen, het motto “hoeft niet lekker te zijn, als het maar veel is” kwam daardoor vol in het gedrang.

Dit alles overziend was Murphy’s law sterk van toepassing op deze herfstachtige namiddag.
Of kunnen we dan toch zo slecht tegen ons verlies?

Het voetbalspelletje heeft één groot voordeel, de volgende wedstrijd begint weer gewoon
bij  0 – 0, gelukkig maar.               

ROOSTEREN – ST.ODILIENBERG                                 10.10.2009

3 – 1

Voor een groot aantal coaches in het topvoetbal luidde vandaag het uur van de waarheid. Kon Erwin Koeman met zijn Hongarije stunten in Portugal? Was “Pluisje”, privé dagelijks goed voor een paar lijntjes, in staat bij Argentinië de lijnen uit te zetten? Kreeg Dick Advocaat de in de bagger van de Westerschelde vastgelopen modderschuit België losgetrokken? (het geloof van het Belgische volk in een zege op Turkije was groot, getuige het spandoek: “We stand behind our Dick”) Zou Guus ook met Rusland hetzelfde kunstje kunnen flikken, zoals eerder met de Zuid-Koreanen en de “Socceroos”? En een standbeeld verkrijgen op het Rode Plein? Wist Louis van Gaal de 7 kopers (familieleden niet meegerekend) van zijn dubbele autobiografie middels een gedicht persoonlijk te bedanken? Zou Theo Simons erin slagen de wisselvalligheid in het presteren van zijn spelersgroep uit te bannen?
Vooralsnog zit Theo stevig in het zadel…, van de fiets wel te verstaan, want geen enkel paard neemt een loopje met hem, dat doen wij wel! Toch wordt zijn wisselbeleid met argusogen gevolgd. Knarsetandend hoorden Jack Golsteijn, Jo Keltjens, Sjra Streukens en Jack Nijs aan dat zij niet in het basiselftal waren opgenomen. De reservebeurt van Jack Golsteijn was volkomen terecht, daar hij midweeks in het gezelschap van Gregory van der Wiel bij een concert was gesignaleerd. “Ik had nochtans géén hersenschudding”, was Jack´s verweer, maar daar hadden zijn voetbalvrienden grote twijfel over, gezien Jack´s uitspraak na de wedstrijd    “dat Kerstmis dit jaar wat vroeger valt”.
Het passeren van Jack Nijs riep echter vraagtekens op: onze linksback speelt zich wekelijks in welke selectie dan ook, deze week in de korfbalselectie van Born, afgaande op zijn inworp in de tweede helft (kom ik later op terug).
Gesterkt door de jongste zege en het feit dat vorige week de nul werd behouden, begon ons elftal fris en monter aan de wedstrijd tegen St.Odiliënberg. Op mijn vraag aan Theo van de Gazelle, of hij nog lang had nagenoten van het behoud van de nul, antwoordde Theo: “Och, zo bijzonder is dat niet, ik werk op de bank elke dag met nullen…, vooral vóór de komma!”
Roosteren nam vanaf het begin het initiatief, creëerde enkele kansen, maar liet na de trekker over te halen. Bij de schaarse tegenstoten van St.O´berg, bleek Ad Theuwis telkens op de juiste plek te staan of te liggen, een keer zelfs one-under-par. Referee Thuur had eigenlijk moeten fluiten voor deze overtreding op Ad, zuivere wazari.
In een sterke fase scoorde Roosteren tweemaal; eerst rondde Theo Simons een knappe aanval af met een uitgekiende plaatsbal, daarna was het de beurt aan Moussa Smeets, die een prima voorzet tegendraads binnen knikte. Met een voordelige 2 – 0 tussenstand gingen we rusten.
In de tweede helft mochten de 4 wissels opdraven. Jack Nijs maakte er meteen weer een spannend duel van, hij leverde een ingeworpen bal rechtstreeks in bij de tegenstander. (Moet gezegd dat St.O´berg bedrieglijk rode tenues droeg…, maar niet gestreept!) De ontvanger verzond meteen een diepe bal op de spits, die handig profiteerde van de communicatiestoornis tussen Sjra en Jos Cremers. (Sjra riep iets in het Israëlisch en Jos antwoordde terug in het Palestijns…), 2 – 1.
Gelukkig maakte Roosteren binnen twee minuten een derde treffer, waardoor de marge van 2 doelpunten weer was veilig gesteld. Jos werkte een vlotte aanval koel af. Jo liet een aantal dotten van kansen onbenut; bij een eerste solo zag hij het gat tussen de keeper en de verre paal, maar het gat tussen die verre paal en de cornervlag was groter, dus daar ging de bal naar toe. Bij de tweede demarrage werd op het moment-surprème de bal net voor zijn voet weggetikt.   
St.O´berg toonde zich gaandeweg de match wat minder van hun sportieve kant, links en rechts ontstonden wat kleine irritaties en akkefietjes. Bij een fel duel kwam een hoog Vinnie Jones gehalte bij onze Wim opzetten, maar het bleef bij wat verbale actie & reactie.
Met 10 punten uit de laatste 4 duels mogen we ons opmaken voor een pittige confrontatie met Buchten a.s. zaterdag. Buiten de reeds genoemden maakten de volgende spelers eveneens hun opwachting: Hub Henckes, Ron Pustjens, Bèr Puts, Albert van de Gazelle en Henri Dols. Hans Puts, Rob Simons en Mart Jenniskens toonden zich vurige supporters, vooral Hans “tied veur ein pafke” Puts.

Roosteren – Sportclub Leeuwen    03.10.2009

2 – 0

Op de wat hobbelige grasmat van veld 2, speelden de veteranen afgelopen zaterdag hun wedstrijd tegen onze voetbalvrienden uit Leeuwen. Coach Theo Simons stuurde de volgende basiself de wei op: Doel: Theo vd G.; Achterhoede: Hub H., Ad T., Sjra S. en Ron P.; Middenveld: Wim D., Bèr P. en Jos C.; Voorhoede: Jo K., Jack G. en Albert vd G.
Aanvankelijk golfde het spel over en weer, met de betere kansen voor Roosteren. Het ontbrak, zoals dit seizoen wel vaker aan de orde is geweest, aan zorgvuldigheid in de eindpass, dan wel in de resolute afwerking. Jack Golsteijn, die van toernooidirecteur Richard Kraijicek toestemming had gekregen zich tussen de toernooien door te ontspannen met een lichte partij voetbal, speelde geheel in overeenstemming met die denkwijze van de voormalig Wimbledon winnaar (1996) (sportquizvraag: wie was zijn tegenstander in de finale? Juist ja, Denzel Washington!), namelijk vooral ontspannen en licht in zijn hoofd vanwege de viering van het 15jarig bestaan van zijn bedrijf.
Jo Keltjens hielp de dikste kans om zeep; met een subtiele steekpass weggestuurd, rende hij op de keeper af, die dapper zijn doel uitkwam om de hoek te verkleinen. Het duurde een eeuwigheid voordat Jo besloot een hoek te kiezen. In deze vertragingsactie zat tevens de 1-minuut-stilte voor de overleden Nationalspieler Rolf Rüssmann… Uiteindelijk belandde het laffe lobje (?) in de handen van de Leeuwenkoning, eh, …keeper.
Zo werd de favoriete tussenstand van wijlen Frits van Thurenhout bereikt: 0 – 0.
In de tweede helft een sterk gewijzigde ploeg: Jack N. en Ron P. wisselden van functie, resp. linksback en grensrechter. Jack G. zakte een linie, op de positie van Bèr, die tijdelijk de dug-out opzocht. (viel na 20 minuten weer in voor Wim). Jos, tevreden over de uitwerking van het pilletje vorige week, besloot vandaag het restant thuis uit te spelen…Wim, multifunctioneel inzetbaar, ging naar de linkerkant, Jo naar het rechtermiddenveld. De nieuwe voorhoede werd gevormd door Albert vd G, Theo S. en Marc S. Opvallend de laatste weken: Theo speelt slechts halve wedstrijden. Mogelijk dat de stiekeme audities voor het nieuwe RTL7-programma “So You Think You Can Dart” te Almere een te stevige tol eisen…
Ook in het tweede bedrijf een gelijkopgaande strijd, wederom met de beste kansen voor de onzen en geniepige counters van onze tegenstander. Bij een van deze uitvallen, bewees goalie Theo van de Gazelle zijn niet misselijke reflexen. Katachtig dook de “Champ van de Kamp” naar de hoek en ranselde het leder uit zijn doel.
En als alle andere spitsen falen, is er nog altijd Marcus Smeets; kappend, draaiend, maatnemend en scorend, opnieuw met een bekeken schot, 1 – 0.
In de slotfase verdubbelde Bèr de score met een droge knal, 2 – 0 eindstand. Arbiter Thuur kende absoluut geen problemen met dit zeer sportieve potje en floot ons naar de douches.
Volgende week de derde thuiswedstrijd op rij, we ontvangen de Alte Herren van St.Odiliën-berg.  

LINNE – ROOSTEREN    26.09.2009

3 - 3

Op de dag dat Marianne Vos haar derde zilveren medaille op rij op een WK won, trad Roosteren in Linne aan tegen de plaatselijke voetbaltrots. Tegen Linne kon Roosteren een positieve balans voorleggen, nooit eerder verloren de onzen, sterker, vaak werd er in het recente verleden ruim gewonnen. Momenteel steekt de spelersgroep echter niet in een blakende vorm en eerder behaalde resultaten geven nu eenmaal geen garantie.Keuzeheer Theo kon uit dertien liefhebbers een basiselftal formeren, dat mogelijk de lijn van vorige week zou kunnen doortrekken.
Na een rommelig begin van beide ploegen, geen van beiden slaagde erin langere tijd balbezit te houden en/of een doordachte aanvalsopbouw op te zetten, kwamen er wat kleine kansen over en weer. Linne was in die fase effectiever; tweemaal verschenen hun spitsen in ons strafschopgebied en deze dubbele penetratie leverde 2 hoogte…eh, doelpunten op!
Gelijk na die tweede mokerslag bracht Marc (Bep Bakhuis) Smeets met een fraaie kopbal de aansluitingstreffer op het scorebord. Jack Nijs had met een lange bal Jos Cremers gelanceerd, die na een rush van 40 meter nog de coördinatie had om magistraal te passen, chapeau!
Albert van de Gazelle schoot uit een moeilijke hoek nog in het zijnet, daar waar een trekbal op Marc een betere optie was geweest. Vanaf de rechterkant deze middag nauwelijks gevaar.
Jo Keltjens had kennelijk een communicatieprobleem met de bal: de bal begreep hem niet!
In deze vorm zou Jo nog geen skippybal geraakt hebben. Het weekend was nochtans best succesvol begonnen; het spel scrabble op de vrijdagavond in huiselijke kring had hij nog glansrijk gewonnen met het woord “kopvoddentax” (6x woordwaarde!). Deze week maar een training volgen bij de mini-F-pupillen : “vriendje worden met de bal”.
Na de thee twee wissels, Theo Simons voor Albert en Henry Dols voor Hub Henckes. Jos moet een half viagra-pilletje ingenomen hebben bij de lunch, want hij kon de hele wedstrijd blijven staan…
Henry had niet lang nodig om het net te doen bollen, na een knappe actie van Wim Demandt.
Deze gelijkmaker luidde de sterkste fase van Roosteren in, nu moest er doorgedrukt worden. Powerplayspel van onze kant werd de thuisploeg al gauw te machtig. Henry werd kort vóór de zestien onreglementair gestuit en even dreigde een opstootje; Linne´s libero had in de gezamenlijke buiteling nagetrapt en Henry vroeg met twee handen om tekst en uitleg. Nadat de scheidsrechter de boel had gesust, kon de vrije trap worden genomen. Met veel gevoel plaatste Marc het leer in de verre bovenhoek, fenomenaal! 2 – 3. Kort hierna had Theo wat pech met een balaanname op de borst, de bal butste van zijn ferme torso buiten bereik.
Linne zette nog aan voor een slotoffensief. Een geplaatst schot kon keeper Theo van de Gazelle nog uitstekend weren dankzij zijn splinternieuwe handschoenen. Die had hij bij Wim Slangen op de kop getikt, profiterend van de week-aanbieding: linkerhandschoen € 8,50 en rechterhandschoen €9,75. “Komt goed uit”, zei Theo, “doe maar twee linkse”!
In de laatste minuut kende de scheidsrechter nog een indirecte vrije trap toe aan Linne. De bal werd achter onze verdedigingslinie gedropt en door Ab Seits opgepikt en feilloos ingeschoten.
Helaas vlagde Thuur pas, toen wij al aan de frikadellen zaten, dus wilde de scheids niets weten van vermeend buitenspel, 3 – 3. Jammer, dat er nog een zekere overwinning werd weggegeven, maar na afloop overheerste wel het gevoel de stijgende lijn te pakken te hebben.

Opstelling: Theo (doel); Hub (Wim), Sjra, Ad, Jack (verdediging); Wim (Henry), Bèr, Jos (middenveld); Jo, Marc, Albert (Theo) (aanval).
Volgende week spelen de Roosterse Tijgers thuis tegen Sportclub Leeuwen, wordt vast een beestachtig leuke match!   

ROOSTEREN  -  DOENRADE            19.09.2009

4 – 3

Na de fikse oorwassing van onze zuiderburen restte de veteranenselectie slechts 7 dagen om aan de rehabilitatie te werken. Ieder deed dat op volstrekt eigen wijze; daar waar de een het zocht in een weekje zelfreflectie d.m.v. meditatie, contemplatie, ging een ander een goed gesprek aan met de levenspartner (bestaat dat?) …Enkele spelers die praktisch een hele wedstrijd hadden lopen zeiken waren zelfs vrijwillig naar het Sittardse ziekenhuis, afdeling Urologie, gegaan voor een consult, kortom, iedereen was zich ervan bewust, dat het zó niet verder kon!
Roosteren was er klaar voor, de messen werden geslepen, Doenrade moest lijden onder onze nieuw hervonden dadendrang.
Op deze prachtige nazomerzaterdagmiddag lag de grasmat er perfect en uitnodigend bij. Twee aandachtige toeschouwers hadden plaatsgenomen op de Hub Dirks Tribune (vernoemd naar de legendarische volkszanger). Omdat zij zo aandachtig waren, werden zij door scheidsrechter Thuur aangewezen als 5^e en 6^e official!
Roosteren schoot als een komeet uit de startblokken, in de eerste 10 minuten van de wedstrijd beukte de ene na de andere aanvalsgolf op de Doenrade-vesting. Gelegenheidsspits Jack Golstein zette een 1-2-combinatie op met Jos Cremers, maar deze is meer een man van de 1-1-combinatie…, linksbuiten Marc Smeets miste eerst met zijn linker, vlak daarna vanuit de draai met rechts reële doelkansen. Natuurlijk viel het doelpunt aan de overzijde: een gekrulde hoge voorzet werd door Jack Nijs, die blijkbaar luchtziek wordt van het aangaan van kopduels, jammerlijk gemist, waardoor de spits van Doenrade de bal moeizaam controlerend toch voorbij Theo van de Gazelle wist te frommelen.
Roosteren had voor rust nog twee dikke kansen om langszij te komen; Paul Leurs’ vlammend schot, randje zestien, scheerde de deklat en ook Jack Golstein raakte hetzelfde houtwerk. Met de 0 – 1 ruststand werden de kleedlokalen opgezocht, waar 5 wisselspelers zaten te popelen om te mogen invallen. Ad Theuwis vroeg aan zijn medespelers een financiële bijdrage van €1,-, hij heeft altijd al eens willen weten hoe het voelt Betaald Voetbal te spelen…
Met een stevig gewijzigde ploeg borduurde Roosteren voort op het spel van de eerste helft. Na een aantal kansen te hebben verprutst, kwam de verdiende gelijkmaker van de voet van Albert van de Gazelle, die op een Gerald Sibon-achtige wijze een scrimmage in zijn voordeel besliste. Helaas was dit doelpunt voor menigeen het sein om uit de organisatie/positie te lopen, waardoor Doenrade uit twee prima counters de 1 – 2  en 1 – 3 wist te scoren. Wederom dreigde een deceptie, temeer daar Roosteren nog tweemaal de lat raakte.
Het venijn zat ´m in de staart. Roosteren stroopte nog eens de mouwen op, kromde de rug en drong aan. Een strakke hoekschop van Jack Golstein werd knetterhard door Paul binnenkant- paal ingekopt, 2 – 3. Bij de aftrap werd meteen werd drukgezet en Doenrade kwam nauwelijks onder deze aanhoudende druk uit. In een mêlee van spelers wist Marc onze spits Theo Simons te bereiken, die ditmaal wel ´n gaatje vond: 3 – 3. Een laatste aanval strandde bij de keeper van Doenrade, die helaas voor hem, de bal na een tweede stuit, onreglementair vastpakte: scheidsrechter van dienst Arthur Niessen aarzelde geen moment (daarvoor hoefde hij de 5^e official niet te raadplegen), indirecte vrije trap Roosteren. De teruggelegde bal werd door Jack Golstein hard en laag onder het opspringend muurtje op doel geschoten, door een verdediger van richting veranderd en tot winnende treffer gepromoveerd, 4 – 3. Zéér zuur voor Doenrade en zéér fortuinlijk voor Roosteren, een gelijkspel was een acceptabelere uitslag geweest. Natuurlijk aan Roosterse zijde niemand die daar om maalde, immers de neergaande spiraal was (tijdelijk?) stopgezet.
Eerste overwinning na de zomerstop, de spelers hadden iets te vieren, aan de fles (Erdinger, Jupiler) en/of aan de borst (later op de avond?).

Volgende week Linne-uit, Uw verslaggever is ter plekke!

Opstelling: doel, Theo van de Gazelle; verdediging, Ron Pustjens, Paul Leurs, Sjra Streukens (Rob Simons), Jack Nijs; middenveld, Hennie Dols (Jack Golstein), Bèr Puts, Wim Demandt (Ad Theuwis); aanval, Jos Cremers (Jo Keltjens), Jack Golstein (Theo Simons), Marc Smeets (Albert van de Gazelle).     

ROOSTEREN – ’T VEN      11.09.2009

1 – 8

Na de blamerende nederlaag tegen Caesar 2, wilde de equipe van Theo Simons zich revancheren met een klinkende overwinning op ’t Ven uit Maaseik.
Theo had ons vooral op het hart gedrukt scherper te dekken; het halve elftal had dit blijkbaar thuis (of elders?) geoefend, want het team was niet vooruit te branden…, geen scherpte, geen gezonde agressie, geen mentale weerbaarheid, weinig samenhang en weinig afstemming, zowel in de passing, als ook in de communicatie.
Het eerste kwart van de wedstrijd werd gedomineerd door de onzen, maar we waren niet in staat met een doordachte eindpass iemand vrij voor de vijandelijke keeper te zetten. De eerste- de-beste tegenaanval leidde tot de 0 – 1 voor de bezoekers. Vlot hierna benutte Bèr, aan onze gasten uitgeleend, een directe vrije trap, 0 – 2.
John Rooijen viel uit (rugklachten), Wim Demandt nam diens plaats op het middenveld over, terwijl Ron Pustjens Wim´s positie op links in de verdediging innam. Prompt werd een mislukte terugspeelbal gretig onderschept voor de 0 – 3 en nog voor het rustsignaal moesten we het uitvallen van Jo (spierverrekking) en de 4^e tegentreffer incasseren.
Hoewel Roosteren na de thee nog probeerde de bakens te verzetten, middels een prachtig opgezette aanval, doelpunt Bèr Puts, werd het nooit meer een wedstrijd. Iedereen liep door elkaar, niemand voelde zich nog verantwoordelijk voor zijn eigen man, zodat ’t Ven kon uitlopen naar de monsterscore van 8 – 1! Uit Roosters zicht een debacle, zelden hebben wij ons zó te kakken gezet. Jo tegen Rob Simons na afloop: “snel vergeten, deze wedstrijd”. Antwoord van Rob: “waar heb je het over?”.
Man-van-de-wedstrijd: niemand die ook maar in de buurt kwam voor een nominatie, al viel Marc Smeets goed in. Opvallend: Bèr scoorde in beide doelen, zonder een eigengoal te maken.

Opstelling: doel: Theo van de Gazelle, verdediging: Hub Henckes, Paul Leurs, Rob Simons en Wim Demandt (Ron Pustjens); middenveld: John Rooijen, Sjra Streukens, Ad Theuwis, 2^e helft Bèr Puts; aanval: Jo Keltjens, Theo Simons, Albert van de Gazelle, 2^e helft Marc Smeets.Volgende week een nieuwe ronde, nieuwe kansen, Doenrade is gewaarschuwd!